رفتــی ..آنگونه که انگار سال ها نبوده ام..

نمی گذارم تپش باکره ی عشق
این احساس ناب ِکودکی ام
در
حریم مبتذلِ بزرگسالی
بمیرد
نه
نمی گذارم
حتی اگر سهم غربتم
به درازای تمام عمر باشد

.

.

.

حق با تو بود..

هیچکس بعدِ رفتن کسی نمرده،

امـــــــا

بعضی وقتا آدم فقط زنده ست..

اما زندگــــی نمیکنه

و این خیلی از مرگ سختتره!!

.

توی این یه دهه عشقمون که شروعش

با اصرار عشقم جون گرفت و تکرر برگشتاش به اصرار من..

یه بار خواستم مثل خودش رفتار کنم و مغرور بازی در بیارمااا

درست مثل یه وسیله بی ارزش نابودم کرررد

چرا انقدر ازش انتظار داشتم،

چه انتظار بیهوده ای داشتم..که مثل اینهمه سال عمرم که

مصرانه پاش وایستادم، یه بار اصرار کنه به موندنم..

چقدر دوست داشتم مثل خودم که خیلی بیقرار میشم از نبودش،

اونم بیقراریشو فریاد بزنه،غرورشو بشکنه و بگه بی من لحظه هاش

سخت میگذره... امــــــا.. اونی که شکست باز من بودم و

اونی که غصه عذابش میده باز منم..

این یعنی چی؟یعنی اینهمه سال تو همه مراحل این عشق ناب

احساس دوطرفه ای وجود نداشته؟ یعنی فقط من جنگیدم واسه

این عشق؟ یعنی انقدر حسش کم بود که تبریک تولدمم برام زیاد دید؟

اینقدر براش بی ارزشم که با تمام سردی گفت اومدم فقط حرفتو بشنوم!

البته لحنی که گفت همون بنال و بتمرگ بودا !

ولی چرا باورم نمیشه که هیچ حسی بهم نداشته باشه؟

با تمام فاصله ای که اینهمه سال بارها بینمون ایجاد کرد،

حتی یه بارش جا نزدم.. معلومه که به خاطر عشق و دوست داشتنم..

ولی اون چی ؟ یعنی انقدر منو از خودش دور کرده؟ مگه میشه؟

به همین راحتی؟ اگه شده..یعنی هیچ احساس خاصی بهم نداشته!

نــــه.. نمیخوام و نمیتونم باور کنم..

همه اینارو باز میزارم به پای غرور بچه گانه ش..که هیچوقت نخواست

به خاطر دلشم شده حداقل یه کمشو بشکنه...

.

.

آره مغرور من.. حتی اگه بگی دوستم نداری قلبم باور نمیکنه..

یعنی الان زندگیت خیلی خوبه؟

خب باشه.. مگه آدم فقط وقت سختیاش یاد عشقش میفته؟!

باشه تو خوش باش،من و دلتنگیام به درک...

راستــــــــی تولــــــــدش مبــــــــــــــارک!!!!!!